Dlatego opuścił Górny Śląsk i powrócił do Krakowa.
Zweryfikowany został w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów rezerwy piechoty.
Lata 1921–1926 Po powstaniu Grażyński wrócił do pracy naukowej na Uniwersytecie Jagiellońskim, 30 września 1922 otrzymał drugi doktorat w dziedzinie prawa za rozprawę z dziedziny prawa rolnego. Później rozpoczął pracę jako starszy asystent w kierowanej przez Stanisława Kutrzebę Katedrze Dawnego Prawa Polskiego UJ.
Równolegle kontynuował współpracę z polskim wywiadem, badając sytuację Polaków na Śląsku Opolskim.
W tym okresie od listopada 1924 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Związku Powstańców Śląskich, które później uformowała tzw. lewicowe skrzydło sanacji.
Lata 1926–1939: wojewoda śląski thumb|Wojewoda śląski Michał Grażyński, marsz. Edward Śmigły-Rydz i gen. Władysław Bortnowski na moście granicznym w Czeskim Cieszynie po zajęciu Zaolzia, październik 1938 Po przewrocie majowym, dzięki poparciu Piłsudskiego, prezydent Ignacy Mościcki 28 sierpnia 1926 nominował Grażyńskiego na wojewodę śląskiego. Gdy objął urząd, większość stanowisk zajęli przybysze spoza Śląska, związani z sanacją.