Księga Papugi (pers. Tuti-Name, Tutinama) – opowieść ramowa o treści obyczajowej i moralizatorskiej. Spisana w języku perskim w XIV wieku przez Nechszebiego, jako redakcja wcześniejszych opowieści indyjskich (Śukasaptati). Na fabułę utworu składają się 52 opowiadania, opowiadane podczas kolejnych nocy przez papugę swojej właścicielce, aby ją zainteresować i powstrzymać przed odwiedzeniem kochanka podczas nieobecności męża. Dzieło to jest znane dzięki wielu bogato ilustrowanym manuskryptom, zwłaszcza wersji zawierającej 250 miniatur zamówionej przez cesarza Akbara z dynastii Wielkich Mogołów w latach pięćdziesiątych XVI wieku, na samym początku jego panowania.
Historia utworu
Śukasaptati (Siedemdziesiąt opowieści papugi) Oryginalny tekst utworu to Śukasaptati (Siedemdziesiąt opowieści papugi), spisany w Indiach w sanskrycie. Powstał prawdopodobnie w XII wieku, aczkolwiek najstarszy zachowany manuskrypt pochodzi z XV wieku. On również bazował na utworach wcześniejszych i sam był podstawą wielu późniejszych adaptacji.