thumb Opis Kuter projektu 183 był jednostką półwypornościową (półślizgową), w której przy marszu z dużą prędkością dziób unosił się nad wodę. Dno nie miało redanu. Kadłub silnie rozszerzał się w 1/3 długości kutra, po czym zwężał się do pawężowej rufy. Pośrodku pokładu, na śródokręciu była niewielka nadbudówka, wykonana ze sklejki lotniczej grubości 6 mm. W jej przedniej części była zakryta kabina nawigacyjna, a w tylnej odkryty podwyższony pomost bojowy ze stanowiskiem sternika. Jedynie część z pomostem bojowym była osłonięta płytami stalowymi grubości 7 mm dla ochrony przeciwodłamkowej. W tylnej części nadbudówki za pomostem bojowym był maszt palowy, a za nadbudówką na pokładzie był drugi niższy maszt ze stacją radiolokacyjną. Maszt stacji radiolokacyjnej był składany w celu obniżenia wysokości. Wyposażenie radioelektroniczne stanowiła przede wszystkim stacja radiolokacyjna dozoru nawodnego Zarnica (w późniejszych okrętach Reja) w osłonie dielektrycznej. Stacja Zarnica, pracująca na falach centymetrowych, miała zasięg wykrywania 14 km w stosunku do okrętu wielkości niszczyciela, a nisko lecących samolotów do 30 km. Radar Reja różnił się zewnętrznie osłoną w formie krążka o dużej średnicy. Ponadto okręty były wyposażane w stację identyfikacji swój-obcy Fakieł (Nikiel-K) i transponder Chrom-K.