W kodzie NATO prawdopodobnie oznaczony P 8. 183TK – produkcyjna wersja kutra torpedowego z 4 silnikami wysokoprężnymi i turbiną gazową dla mocy szczytowej - zbudowano 25 jednostek w latach 1956–1957 w stoczni nr 5. Okręty miały 5 śrub, prędkość maksymalna wynosiła 52 węzły. Dwa były wyposażone w przedni płat podwodny, który jednak nie spełnił oczekiwań. W kodzie NATO oznaczono je jako P 10, a wersję z płatem – P 12 183A – doświadczalny kuter torpedowy z poszyciem z laminatu – sklejki z wprasowaną siatką z drutu, o nazwie arktylit (litera A). 183U – doświadczalny powiększony kuter torpedowy z 1958 roku z nowymi silnikami i 4 wyrzutniami torped, wyporność 92 t, nie produkowany. 183E (183Э) – dwa kutry torpedowe przebudowane na eksperymentalne kutry rakietowe, wyposażone w 2 wyrzutnie pocisków przeciwokrętowych P-15 183R (183Р) – kutry rakietowe wyposażone w 2 wyrzutnie pocisków przeciwokrętowych P-15. W latach 1959–1965 zbudowano 112 okrętów tego typu. Cztery miesiące po zakończeniu wojny sześciodniowej, 21 października 1967, egipskie kutry rakietowe tego typu zatopiły izraelski niszczyciel „Ejlat” czterema pociskami Styx (P-15) w wyniku czego zginęło 47 izraelskich marynarzy. Było to pierwsze w historii skuteczne użycie pocisku klasy woda-woda. 183C (183Ц) – sterowany radiowo okręt-cel, zbudowano 60 jednostek tego typu.