Teatr Polski w Rydze – teatr działający w Rydze w latach 1927–1940, wystawiający sztuki w języku polskim.
Został powołany do życia na wiosnę 1926 roku m.in. dzięki staraniom posła Jarosława Wilpiszewskiego. Jego osnową stała się sekcja teatralna założona przy Towarzystwie Polskim „Oświata” kierowana przez dawnego kierownika teatru rosyjskiego na Łotwie Polaka Władysława Czengerego.
Pierwsze przedstawienie miało miejsce 22 września 1927 roku. Początkowo teatr korzystał z pomieszczeń Rosyjskiego Teatru Dramatycznego w Rydze przy ul. Merkela 13. W pierwszym roku działalności na jego trupę składało się 31 osób (14 mężczyzn i 17 kobiet). Wystawiona głównie polskich klasyków: Lucjana Rydla, Józefa Ignacego Kraszewskiego, Henryka Sienkiewicza, ale również np. utwory Stanisława Przybyszewskiego czy współczesną literaturę łotewską (np. sztukę R. Blaumanisa W ogniu wystawioną w listopadzie 1928 roku w dziesiątą rocznicę niepodległości Łotwy).
W sezonie 1929/30 popularność zdobyła sztuka W obronie Częstochowy, z której część dochodów przekazano na budowę Pomnika Wolności w Rydze.
Aktorzy teatralni pochodzili głównie z Łotwy (w tym znaczna część z Rosyjskiego teatru Dramatycznego), sporadycznie występowali również artyści z RP, m.in. Irena Byrska-Wysocka czy Janina Skrobecka.