Niemniej Boska komedia swoimi treściami i cechami zapowiada nadchodzącą epokę renesansu. Do takich cech możemy zaliczyć: rezygnację z anonimowości, autor podpisał swoje dzieło – chociaż znamy z nazwiska wielu twórców literatury średniowiecznej świeckość autora – w średniowieczu pisali głównie duchowni, choć nie tylko indywidualizm odczuwania – bohater nieraz współczuje potępionym użycie języka narodowego – chociaż po włosku pisano już w XIII wieku (por: Szkoła sycylijska) nawiązanie do poezji antycznej, przedstawienie Wergiliusza jako najwyższego autorytetu w sprawach wiedzy zaangażowanie w życie polityczne i obywatelskie.
Budowa utworu Boska komedia jest tryptykiem – składa się z trzech ksiąg (cantiche), każdą część tworzą 33 pieśni (wł. canti) (co daje 99 pieśni, a wraz z pieśnią wstępną – 100), zaś każda z nich pisana jest tercyną – strofą trzywersową. Liczba 3, kluczowa dla budowy utworu, jest symbolem Trójcy Świętej (łac. Trinitas), a liczba 100 (10²) symbolizuje doskonałość (łac. idealitas).
Każdą z ksiąg Boskiej komedii zamyka słowo gwiazdy (wł. stelle).