II pochód zimowy – rajd żołnierzy Armii Czynnej Ukraińskiej Republiki Ludowej z Polski i Rumunii na terytorium USRR w 1921 roku.

Przygotowania Po przegranej wojnie ukraińsko-bolszewickiej ruchem powstańczym w USRR kierował Centralny Ukraiński Komitet Powstańczy (CUKP). Utrzymywał on poprzez kurierów stałą łączność z Sztabem Partyzancko-Powstańczym (SPP) we Lwowie. Dzięki temu gen. Jurko Tiutiunnyk dysponował dokładnymi informacjami na temat stanu ruchu powstańczego i dyslokacji jednostek Armii Czerwonej.

W połowie 1921 roku przygotowania do rajdu na Ukrainę dobiegały końca. Okazało się jednak, że wywiad bolszewicki posiada swoich agentów zarówno w SPP, jak i CUKP. Rząd USRR słał do władz polskich listy protestacyjne, w których żądano zaprzestania popierania organizacji antybolszewickich. Równolegle bolszewicy starali się rozbić ruch ukraiński od środka. Liczni emisariusze odwiedzali obozy internowanych i zachęcali żołnierzy armii URL do powrotu na Ukrainę, obiecując całkowitą amnestię. Jednak mimo trudnych warunków, panujących w obozach internowania, niewielu żołnierzy tym uległo namowom i zdecydowało się na powrót.