Wzbudziły w nim namiętność i były przezeń ścigane, aż zdjęty litością Zeus przemienił je w gwiazdy. Samo to wyliczenie wskazuje, że liczba siedem darzona była szczególnym uznaniem wśród Greków beockich. W mitach cyklu tebańskiego zauważalny jest silny wpływ mitologii semickiej, także mezopotamskiej, a same Teby prawdopodobnie zostały założone przez przybyszy z Mezopotamii. Tak więc ów szczególny szacunek do liczby siedem u Tebańczyków mógł być rezultatem semickiego wpływu. W epoce hellenistycznej siódemkę przyjęli wszyscy Grecy.
Jako przykład służyć mogą dwie wielkie epopeje Homera: Iliada i OdysejaHomer eksponuje siódemkę tylko w niektórych partiach swych epopei. Ajaks, bohater spod Troi, miał tarczę powleczoną siedmioma skórami, pochodzącymi z siedmiu byków (Il. VII, 223). Podczas niebezpiecznego rzutu Hektora przebitych zostało sześć skór, ale siódma uratowała Ajaksowi życie (VII, 248). Homer mówi o Tebach w Beocji, mieście o siedmiu bramach (IV, 406), a także o Tebach w Mizji niedaleko Troi, które zdobył Achilles zabijając przy tym króla Etiona i jego siedmiu synów, braci Heleny (VI, 421-422). Agamemnon, by przebłagać gniew Achillesa, przynosi mu w darze m.in. siedem trójnogów i siedem pięknych kobiet z Lesbos (IX, 128). Mars pokonany przez Palladę upadł na ziemię, a swoim ciałem przykrył siedem peletrów (XXI, 407).