Tekst cezarejski (Θ) – jeden z czterech podstawowych typów tekstu Nowego Testamentu, obok aleksandryjskiego, zachodniego i bizantyńskiego.

Cechą charakterystyczną tekstu cezarejskiego, która odróżnia go od wszystkich pozostałych tekstów, jest nazwanie Barabasza „Jezusem Barabaszem” w Mt 27,16-17. Mają tak rękopisy Θ, f1, 700 i niektóre syryjskie.

Świadkowie tekstu Reprezentantem jego jest Kodeks Koridethi (038 = Θ), Kodeks Waszyngtoński (W = 032), , kilka starożytnych papirusów i minuskuły: 28, 70, 565, rodzina Lake’a (f1) i rodzina Ferrara (f13). Tekst tych kodeksów podobny jest do tekstu cytatów Justyna Męczennika. Łączy zarówno cechy tekstu aleksandryjskiego i zachodniego. Podobne związki ma z tekstem bizantyjskim, a to wskazuje na jego pierwotny charakter. Korzystał zeń Orygenes po przybyciu do Cezarei w 231 roku (wcześniej posługiwał się tekstem aleksandryjskim), Euzebiusz i Cyryl Jerozolimski. Istnieje jednak kilka typów tekstu cezarejskiego. Jeden z nich reprezentuje Θ, 70, 565, inny f1 i f13.

Kodeks minuskułowy 1 wraz z 118, 131, 205, 209, 1582 i 2193 tworzy rodzinę f1. Rodzinę tę przebadał Kirsopp Lake w 1902 roku i dlatego nazywana jest od jego nazwiska.