Uważał, że Barabasz nie mógł mieć imienia Jezus, bo był złym człowiekiem. Preferował też „Bethabara” zamiast „Betania”, „Gergeza” zamiast „Geraza” bądź „Gedara”.
Drugiej recenzji dokonał Lucjan Męczennik (zm. 301). Prawdopodobnie nigdy nie było jednego typu tekstu cezarejskiego, wszystkie były rezultatem odrębnych lub kolejnych, recenzji tekstu proto-cezarejskiego. Jeden z tych typów trafił do południowych Włoch (w IV wieku?) i pozostawał tam w użyciu do XI wieku (wyparty przez Wulgatę po przejściu na łacinę). Inny typ reprezentowany jest przez Kodeks Koridethi, jeszcze inny przez Kodeks Waszyngtoński.
Niektóre ze starożytnych przekładów dokonane zostały w oparciu o tekst cezarejski (starosyryjski, ormiański).
Tekst cezarejski został odkryty dopiero w 1924 przez Streetera. Zdaniem Streetera trzeci korektor Kodeksu Synajskiego, korektor c, stosował tekst cezarejski. Streeter sądził, że Orygenes do 230 roku, tj. w czasach swego pobytu w Aleksandrii, używał tekstu aleksandryjskiego, natomiast od 231 roku, tj. od chwili zamieszkania w Cezarei, używał tekstu cezarejskiego. T. Ayuso wykazał jednak, że w Egipcie był już tekst proto-cezarejski przed powstaniem tekstu cezarejskiego w Palestynie.