Dnia 16 stycznia 1944 poprowadził oddział na zarządzoną koncentrację 27 Dywizji Piechoty AK, wykonując rajd z lasów krzemienieckich poprzez Beresteczko – Pańską Dolinę – Zamłynie – Kisielin – Twerdyń do Kupiczowa, dokąd przybył 16 lutego na czele 82 żołnierzy. W dniu tym objął dowództwo I batalionu 45 pułku piechoty, w skład którego weszły oddziały partyzanckie Gzyms i Bomba. Na czele batalionu przeszedł pełny szlak bojowy dywizji, poczynając od boju o Turopin w operacji kowelskiej dnia 22–23 marca, a kończąc w nocy z 25 na 26 lipca 1944 na Lubelszczyźnie. Po bitwie o Pustynkę, stoczonej dnia 9 kwietnia, Pukacki został udekorowany na polu bitwy przez dowódcę dywizji, ppłka dypl. Jana Kiwerskiego, powtórnie Krzyżem Virtuti Militari V klasy, a 3 maja otrzymał awans do stopnia kapitana.
W dniu 6 sierpnia 1944 Pukacki został aresztowany w Otwocku przez radzieckie organa bezpieczeństwa, wywieziony i internowany. Przebywał w Związku Radzieckim kolejno w Charkowie, Riazaniu, od lipca 1947 roku internowany w obozie NKWD nr 150 GriazowcuDariusz Rogut, Internowani oficerowie Armii Krajowej w sowieckim obozie jenieckim nr 150 w Griazowcu w latach 1947-1948, w: Sowiecki system obozów i więzień, Łódź 2013, s.