88., gdzie podjął nieudaną próbę ucieczki.

Okres powojenny Franciszek Pukacki wrócił do Polski w czerwcu 1948 i pracował jako kamieniarz. W latach 1957–62 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Pracował w różnych instytucjach w Warszawie jako urzędnik, m.in. w Zakładzie Produkcji Artykułów Biurowych i Wytwórni Płyt Gramofonowych "Veriton". Był znanym kolekcjonerem hełmów wojskowych i od 1972 był prezesem warszawskiego oddziału Stowarzyszenia Miłośników Dawnej Broni i Barwy. W latach 1976–1979 przewodniczył Zespołowi Historycznemu Cichociemnych przy Warszawskim Okręgu ZBoWiD. Pukacki był wykonawcą w kamieniu pomnika Poległych Żołnierzy I Samodzielnej Brygady Spadochronowej i Cichociemnych, który znajduje się na Cmentarzu Komunalnym na Powązkach w Warszawie. Był fundatorem pamiątkowych tablic ku czci generałów Michała Karaszewicza-Tokarzewskiego i Tadeusza Bora-Komorowskiego, umieszczonych w dominikańskim kościele Św. Jacka w Warszawie. Po wojnie został zweryfikowany w stopniu majora rezerwy. Zmarł nagle 4 listopada 1980 w pociągu, pomiędzy Ostrowem Wielkopolskim a Kaliszem, został pochowany na cmentarzu w Krotoszynie.