Przykładem takiej macierzy były wczesne rozwiązania typu .
Korzyści: każdy dowolny dysk (zarówno z danymi, jak i z kodem Hamminga) może w razie uszkodzenia zostać odbudowany przez pozostałe dyski.
Wady: konieczność dokładnej synchronizacji wszystkich dysków zawierających kod Hamminga (w przeciwnym wypadku dezorganizacja i całkowita nieprzydatność tych dysków); długotrwałe generowanie kodu Hamminga przekładające się na wolną pracę całego systemu.
RAID 3 thumb|upright
Dane składowane są na N-1 dyskach. Zapis następuje podobnie jak w RAID 2, lecz w tym przypadku po 1 bajcie na każdym kolejnym dysku. Bardzo ważną kwestią jest, aby rotacja talerzy wszystkich dysków macierzy była zsynchronizowana. Ostatni dysk przeznaczony jest do przechowywania sum kontrolnych. Macierz ta działa jak striping (RAID 0), ale występuje jeszcze dodatkowy dysk, na którym zapisywane są kody parzystości obliczane przez specjalny procesor.
Chociaż istnieją implementacje RAID 3, to nie jest to rozwiązanie powszechnie stosowane w praktyce.
Korzyści: odporność na awarię 1 dysku; zwiększona szybkość odczytu.