Sam nie dba o przepisową poprawność, buduje długie periody o strukturze żywej mowy, pomiędzy które wtrąca epigramatyczne, zwięzłe uwagi. Niektóre myśli bogato ilustruje śmiałymi i rozbudowanymi porównaniami, inne rzuca pospiesznie w kilku liniach. Nie przestrzega attycyzmu ani w doborze wyrazów ani w jasności wykładu. Obce mu jest wszelkie szkolarstwo, nad tradycyjne określenia przenosi częstokroć ryzykowne wyrażenia, tok wywodu przerywa licznymi ekskursami, w których porównuje Iliadę z Odyseją, Cycerona z Demostenesem.

Treść Pseudo-Longinos uważa wzniosłość za najwyższą doskonałość i szczyt wymowy. Jej działanie porównuje do błyskawicy i piorunu. Zachwyca ona i porywa słuchaczy wielkodusznością i szczerością uczuć. Na pytanie czy we wzniosłości można się wydoskonalić autor odpowiada twierdząco, wskazując że natura we wszystkim postępuje metodycznie (2). Nim wskaże drogę do wzniosłości zatrzymuje się przy jej fałszywych namiastkachː nadętości, nieszczerej patetyczności, jak i jej przeciwieństwachː płaskości i dziecinnej niesmaczności (3-6), po czym podaje cechy prawdziwej wzniosłości (7).