Po obszernym wstępie Pseudo-Longinos wymienia pięć źródeł wzniosłości (8) i zatrzymuje się dłużej przy pierwszym z nich wielkodusznością, ilustrując ją licznymi przykładami (9-15). Następnie przechodzi do amplifikacji (powiększania), zaleca naśladowanie obcych wzorów i określa rolę i granice fantazji. Za kolejny środek do wyrażenia wzniosłości uznaje użycie figur i tropów retorycznych (16-33). Wreszcie zajmuje się doborem i składem słów i ostrzega przed fałszywymi chwytami (39-43). W zakończeniu (44) zastanawia się dlaczego czasy cesarstwa nie wydają wielkich mówców. Uważa, wbrew obiegowej opinii, że przyczyną nie jest upadek demokracji skłaniającej do wielkoduszności i współzawodnictwa o zdobycie nagrody, lecz chciwość i żądza użycia, wady przeciwne wielkoduszności, bez której nie ma prawdziwie wielkiej i wzniosłej wymowy.

Odbiór Traktatu O wzniosłości nie cytuje żaden autor starożytny, prawdopodobnie dlatego, że nie został opublikowany. Ostatecznie trafił do kodeksu z pismami Arystotelesa ze spuścizny autora lub adresata pisma. Przetrwał w pochodzącym z X wieku rękopisie paryskim i doczekał się wydania przez włoskiego filologa Francesco Robortello w 1554. Wydawcy renesansowi Robortello, Manucjusz (1555), F.