Portus (1570) uważali go za cenne uzupełnienie Arystotelesowej Poetyki, a filologowie XVII wieku skupili się bardziej na krytyce tekstu i objaśnianiu szczegółów tekstu niż na doniosłości zawartej w nim teorii genialności. W świecie literackim spopularyzował go Nicolas Boileau dzięki francuskiemu tłumaczeniu z 1677 oraz Réflexions sur Longin z 1692, w którym podniósł znaczenie geniuszu i natchnienia.

Przekonanie o uczeniu się od geniuszów przeszłości i uznanie szczególnej wartości epoki klasycznej stają się w odróżnieniu od renesansowego poczucia odnowy, trwałą postawą pedagogiczną i opoką konsensusu o dobrym guście. Przekonanie to jest już obecne świadomie u Plutarcha, por. żywot Peryklesa, w którym autor zaświadcza przekonanie współczesnych o tym, że żyli w wyjątkowo uprzywilejowanym duchowo czasie.

Traktat nie przestawał dawać natchnienia rozmaitym umysłom od Johna Miltona, do Ernesta Curtiusa i Paula de Mana.

Polskie tłumaczenia „Longina O górności”, tłum. Józef Kowalewski, Wilno, wyd. A. Marcinkowski, 1823.