Na wierzchu głowy i z tyłu szyi rosną jedynie brązowe pióra szczeciniaste. Lotki, sterówki oraz pióra okrywające wole są czarne, pokrywy podskrzydłowe białe. Tęczówka czerwonobrązowa, nogi i stopy szare, woskówka w kolorze czarnego rogu, dziób srebrzysty.
Zasięg występowania Sęp bengalski zamieszkuje południową i południowo-wschodnią Azję. Zasięg występowania obejmuje Pakistan, Indie, Nepal, Bhutan, Mjanmę, Tajlandię, Bangladesz, Kambodżę, Laos i południowy Wietnam. Możliwe, że w południowych Chinach i Malezji wymarł. Bywał stwierdzany w południowo-wschodnim Iranie i Afganistanie, ale jego status tam jest niepewny.
Ekologia Środowiskiem życia sępów bengalskich są w większości otwarte równiny, rzadziej tereny pagórkowate i świetliste lasy je porastające; także w okolicach wsi, miast, również parki. Pożywienie stanowi padlina, szczególnie bydła. Regularnie żeruje w towarzystwie innych sępów, zwłaszcza sępa indyjskiego (G. indicus). Zjada zarówno świeże truchło, jak i już gnijące. W miejscach żerowania, odpoczynku lub przy gniazdach sępy bengalskie odzywają się chrząknięciami, rechotami, piskami i sykami. Parsowie zamieszkujący Bombaj pozostawiają ciała zmarłych na wieży milczenia mieszczącej się na Malabar Hill, by zjadły je sępy (w tym właśnie G. bengalensis).