Lęgi Okres lęgowy trwa od listopada do marca. Sępy bengalskie gniazdują zarówno samotnie, jak i w małych koloniach w skupiskach drzew. Gniazda umieszczone są w liczbie do 15 na jednym drzewie, znajdują się 2–28 m nad ziemią. Samica składa jedno jajo (według G.R. Graya mogą zdarzyć się 2 jaja w lęgu) o pozbawionej połysku, białej skorupce. Inkubacja trwa około 2 miesiące. Kolejne 2–3 miesiące młode spędzają w gnieździe.
Status i zagrożenia IUCN uznaje sępa bengalskiego za gatunek krytycznie zagrożony (CR, Critically Endangered) nieprzerwanie od 2000; wcześniej, w 1994 otrzymał klasyfikację NT (Near Threatened; bliski zagrożenia), a w 1988 – LC (Least Concern, najmniejszej troski). Liczebność populacji szacowana jest na 4000–6000 dorosłych osobników, a jej trend oceniany jest jako silnie spadkowy.
Dawniej był to prawdopodobnie najliczniejszy z dużych ptaków drapieżnych na świecie, a jego populacja niemal na pewno liczyła kilka milionów osobników. W środku lat 90. XX wieku na subkontynencie indyjskim rozpoczął się proces gwałtownego spadku populacji sępa bengalskiego, nawet do 99% w ciągu trzech pokoleń (33,9 lat), za co odpowiada diklofenak. Używany do leczenia bydła jest spożywany przez sępy podczas jedzenia padliny.