W tym roku ukazał się również film Massimo Troisi, Le vie del Signore sono finite: dla przyjaciela Pino Daniele pisze także muzykę do Ricomincio da tre i Pensavo fosse amore invece era un calesse. W albumie Mascalzone latino z roku 1989, częściowo zadedykowanemu Magnaniemu z Anna verrà, słychać powrót do dźwięków bardziej akustycznych. Następne płyty to Un uomo in blues(1991, gościnny występ Micka Goodrick’a) oraz Sotto 'O Sole z roku 1992, wykorzystujący starsze utwory, które zostały nagrane na nowo. Rok 1993 był dla Daniele rokiem szczególnym, dzięki sukcesowi Che Dio Ti benedica, albumu, który zawiera, między innymi, dwa utwory napisane i wyprodukowane przez Chicka Corea, Pino wraca na szyty notowań, wraca również do śpiewania na żywo. Wielkim sukcesem staje się koncert na Stadio di Cava de’ Tirreni. Przed 80 tysiącami słuchaczy, z Carol Steel na perkusji, powstała tam płyta na żywo E sona mo'. Non calpestare i fiori nel Deserto (1995) jest płytą, przy której tworzeniu biorą udział również Irene Grandi i Jovanotti. Pino wygrywa bardzo popularny we Włoszech Festivalbar i wyrusza na trzy bardzo udane tournée, w tym jedno wspólnie z Patem Methenym. Wówczas powstały co mniej dwa inne nagrania na żywo: w 1994 wspólnie z Erosem Ramazzottim i Jovanottim oraz w 2002 z Ronem, Francesco De Gregorim i Fiorellą Mannoia.