16,1-12 (+ 16,13-20).
Wszyscy badacze są zgodni, że kodeks zasadniczo reprezentuje bizantyńską tradycję tekstualną. Jest zgodny z rodziną tekstualną reprezentowaną przez greckie rękopisy Nowego Testamentu E, F, G oraz H, S, U, V (tj. rodzina E). Posiada nieco naleciałości tekstu zachodniego. G.W.S. Friedrichsen przeanalizował 157 wariantów Ewangelii Łukasza i tylko 16 z nich było zgodnych ze standardowym tekstem bizantyńskim, 68 było zgodnych z przedbizantyjskimi typami tekstu, 32 warianty nie zależą do żadnego z podstawowych typów tekstu Nowego Testamentu, ale znajdowały potwierdzenie w poszczególnych kodeksach majuskułowych. Friedrichsen jako przykład wariantów mających słabe potwierdzenie w greckich rękopisach podaje J 16,21; Łk 5,28; 18,7; 19,22J 16,21 stosuje warþ potwierdzone przez τικτη greckiego kodeksu K; Łk 5,28 – iddja afar imma; Łk 19,22 – wisseis. [Warianty przytoczone zostały za wydaniem Streitberga z 1909].. Warianty te nie są cytowane w krytycznych wydaniach greckiego Nowego Testamentu.
Kodeks zawiera dłuższe zakończenie Marka, ale nie zawiera tekstu Pericope adulterae.