W 2002 roku ukazało się jego wydanie facsimile.
Luki Zachowały się następujące partie rękopisu:
Ewangelii według Mateusza 1,1–24; 2,7–20; 3,4–6,24; 7,15–8,1; 8,24–31; 10,28–11,3; 12,40–13,4; 13,33–41; 14,6–22; 15,14–31; 16,7–18,5; 18,26–19,6; 19,13–20,6; 21,19–26,57; 26,65–27,26; 26,34–28,20;
Ewangelii według Marka 1,1–5,20; 7,4–20; 8,32–9,1; 10,43–11,7; 12,19–24,25; 15,23–33; 15,42–16,20;
Ewangelii według Łukasza 1,1–2,23; 4,3–19; 4,26–35; 4,42–5,12; 5,33–9,7; 9,21–28; 9,36–58; 10,4–12; 10,35–11,14; 11,23–12,12; 12,21–29; 18,32–19,17; 20,30–21,22; 22,49–57; 23,41–24,13; 24,21–39; 24,49–53;
Ewangelii według Jana 1,1–21; 1,39–2,6; 3,30–4,5; 5,3–10; 5,19–26; 6,49–57; 9,33–14,2; 14,11–15,14; 15,22–16,15; 20,23–25; 20,28–30; 21,20–25.
Opis rękopisu thumb|Jan 14,6 (facsimile) Kodeks zawiera tekst czterech Ewangelii, jednak z licznymi brakami. Stanowi go 231 pergaminowych kart (32 na 27 cm) nasączonych purpurą. Oryginalny kodeks miał 446 kart, ułożonych w 49 ponumerowanych foliałachH. S. Cronin, „Codex Purpureus Petropolitanus. The Text of Codex N of the Gospels edited with an introduction and an appendix”, T & S, vol. 5, no. 4 (Cambridge, 1899), s. XXV, XXVII. (według Metzgera posiadał 462 karty).