Zofia Żebracka, z domu Błażowska (ur. 12 kwietnia 1893 we Lwowie, zm. 22 marca 1984 w Pieskowej Skale) – polska przewodniczka turystyczna, zasłużona działaczka Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego.
Życiorys Była córką Włodzimierza i Zofii. Od czternastego roku życia, zachęcona przez ojca, uprawiała turystykę górską w Tatrach. Pasję tę kontynuowała po osiedleniu się w Rabce w 1932, gdzie uczestniczyła m.in. w rajdach zimowych sekcji narciarskiej Ogniska Związku Podhalan. Od 1935 należała do rabczańskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego i włączyła się do aktywnej działalności w tej organizacji, zarówno biorąc udział w rajdach (m.in. zajęła I miejsce w rajdzie gwiaździstym na Halę Lipowską, zorganizowanym na 30-lecie Tatrzańskiego Towarzystwa Narciarzy), jak i organizując rajdy czy zawody dla młodzieży z terenu Rabki i okolicy. Współpracowała z takimi działaczami, jak Jan Bieś, Władysław Klempka, a także z mężem – doktorem praw Witoldem Korczak-Żebrackim, od 1937 pełniącym obowiązki prezesa oddziału.
W okresie okupacji, kiedy mąż przebywał internowany na Węgrzech, Zofia Żebracka przejęła jego obowiązki i prowadziła w Rabce rozlewnię piwa „Okocim”.