Współpracowała zarazem z partyzantką, udzielając potrzebującym schronienia i innej pomocy.
Działalność społeczna Po wojnie powróciła do działalności w ruchu turystycznym. W 1951 podjęła działalność w utworzonym wówczas Oddziale Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego (PTTK) w Rabce; w 1953 zorganizowała pierwszy powojenny zimowy rajd narciarski. W latach 1959–1975 prowadziła każdego roku kilka turnusów górskich wczasów wędrownych, od Sudetów po Bieszczady. Wczasy te kierowane były do dorosłych oraz młodzieży (w latach 70. XX wieku Zofii Żebrackiej towarzyszyła wnuczka, zarażona pasją górskiego wędrowania) i przewinęło się przez nie niemal tysiąc uczestników, w tym część brała udział kilkakrotnie. Ostatni obóz wędrowny Zofia Żebracka przeprowadziła w wieku 82 lat w Beskidzie Żywieckim.
Od 1953 była przodownikiem turystyki górskiej, upowszechniała zbieranie Górskiej Odznaki Turystycznej PTTK, w 1965 wyróżniona została godnością honorowego przodownika turystyki górskiej. Była też przodownikiem narciarskim (od 1963) i honorowym przodownikiem narciarskim (od 1971) PTTK. Od 1966 należała do Krakowskiego Klubu Przodowników Turystyki Górskiej PTTK.