Zrujnowana prowadzeniem walk na kilku frontach w latach 50. XVII wieku Rzeczypospolita podjęła jeszcze jeden wysiłek i wystawiła siły zbrojne liczące około 60 000 koni i porcji. Przygotowania czynione w 1660 do kampanii przeciw Rosji cechowało tworzenie wielu nowych jednostek przy jednoczesnym spadku ich liczebności. Chorągiew starosty spiskiego Stanisława Lubomirskiego pod dowództwem Stanisława Wyżyckiego liczyła 143 konie.
Chorągiew wzięła udział w walkach z armią rosyjską Wasyla Szeremietiewa pod Lubarem i pod Cudnowem i z dążącą jej na odsiecz armią kozacką Jerzego Chmielnickiego (atamana Tymofieja Cieciury).
W 1663 zlikwidowano chorągiew Stanisława Lubomirskiego.
W późniejszym czasie Stanisław Lubomirski przejął chorągiew po podstolim koronnym Stefanie Grudzińskim.
Żołnierze chorągwi znaleźli się w kompucie wojsk koronnych pod Wiedniem w 1683 (120 koni) i wzięli udział w wojnie polsko-tureckiej pod faktycznym dowództwem Władysława Wilczkowskiego. Pod Wiedniem chorągiew walczyła w składzie pułku Mikołaja Sieniawskiego. Zgodnie z etatem chorągiew powinna posiadać 80 koni starego zaciągu i 40 zaciągu nowego. Faktycznie posiadała 120 koni.