W latach 30. XX wieku do Doliny Charod przybyli żydowscy imigranci z Litwy, Łotwy, Polski, Niemiec i Rumunii, a w latach 40. imigranci z Węgier. W 1935 roku założyli kibuc Bet ha-Szitta. Następnie przystąpiono do kolonizacji położonego na północ od doliny rozległego płaskowyżu Ramat Issachar. W dniu 4 lipca 1937 roku, członkowie żydowskiej organizacji B’nai B’rith będący imigrantami z Niemiec, założyli tam kibuc Moledet (w 1944 roku przekształcony w moszaw). W styczniu 1942 roku w jego sąsiedztwie założono moszaw Ramat Cewi. Pierwszymi mieszkańcami osady było dwóch pionierów, którzy mieszkali w namiocie. Osada cierpiała na brak dostępu do wody, ponieważ okoliczne źródła były arabską własnością. Wodę donoszono pieszo w baniakach z pobliskiego kibucu Geva.
Rosnące osadnictwo żydowskie było jednak przyczyną narastania konfliktu żydowsko-arabskiego. Wielka Brytania poszukując sposobu rozwiązania konfliktu, przekazała problem Palestyny w ręce ONZ. Przyjęta w dniu 29 listopada 1947 roku Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 przyznała cały obszar Doliny Bet Sze’an państwu żydowskiemu. W dzień po przyjęciu rezolucji wybuchła wojna domowa w Palestynie, której kontynuacją była I wojna izraelsko-arabska. Podczas wojny wysiedlono i zniszczono większość okolicznych wiosek arabskich.