Dyplom lekarza uzyskał w Krakowie w kwietniu 1925.

W lutym 1925 został przeniesiony z 5 baonu sanitarnego (przydzielony do 4 Pułku Strzelców Podhalańskich) do 1 Batalionu Sanitarnego w Warszawie z przydziałem do Referatu Biblioteki i Wydawnictw Wojskowego Instytutu Sanitarnego. Pod jego kierownictwem biblioteka instytutu (przemianowanego niebawem na Oficerską Szkołę Sanitarną, a następnie na Centrum Wyszkolenia Sanitarnego) stała się do chwili wybuchu II wojny światowej największą polską biblioteką medyczną i podstawą planowanej Głównej Biblioteki Lekarskiej. Zbiory, z których korzystali nie tylko oficerowie korpusu służby zdrowia i podchorążowie Szkoły Podchorążych Sanitarnych, ale i zewnętrzne instytucje naukowe oraz lekarze cywilni i naukowcy, w 1939 liczyły przeszło ćwierć tysiąca woluminów, ponad pięć tysięcy starodruków, około tysiąca tek rękopisów;