nie brakowało również cennej ikonografii – sztychów, obrazów, fotografii, ekslibrisów. W 1931 awansował na stopień majora. W 1932 został redaktorem „Lekarza Wojskowego” i kierownikiem Oddziału Historii Medycyny Centrum Wyszkolenia Sanitarnego. W marcu 1939 zajmowane przez niego stanowisko służbowe nosiło nazwę „kierownik naukowy biblioteki i muzeum”. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 13. lokatą w korpusie oficerów zdrowia, grupa lekarzy.
W 1930 uzyskał stopień doktora nauk medycznych na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Prowadził w tym okresie liczne prace bibliograficzne, których efektem stały się m.in. zestawienia polskiej bibliografii lekarskiej za lata 1925–1927 i 1938, bibliografie osobowe Józefa Piłsudskiego, Karola Kaczkowskiego, Władysława Osmólskiego, bibliografie tematyczne: Służba zdrowia w Legionach Polskich (1936), Polskie piśmiennictwo z zakresu medycyny lotniczej (1938), Bibliografia prac polskich z zakresu gruźlicy (1926–1928). Przed wybuchem wojny nie zdążył natomiast opublikować m.in.