Od 1880 r. aż do wybuchu II wojny światowej dzieje legnickiego parku nierozerwalnie związane zostają z odbywającymi się na jego terenie wystawami ogrodniczymi, które przyczyniały się do jego nieustannego rozwoju. Działo się tak m.in. za sprawą zasady, że część eksponowanych na każdej z wystaw budowli, urządzeń, czy roślin pozostawała w Legnicy, wzbogacając w ten sposób park. Na jego rozwój przeznaczano też zyski z wystaw. Pierwsze założenie parkowo-wystawowe, częściowo w stylu angielskim, według projektu Petzolda realizowano w zachodniej części parku (pomiędzy Domem Strzeleckim a Młynówką) do 1883 r., kiedy to odbyła się w parku I Śląska Wystawa Budowli i Wyposażenia Ogrodowego. Po czterech latach, w 1887 r. południowo-zachodni kwartał parku zagospodarowano na Gaj Muz z cieplarnią i rozarium. W 1898 r. oranżeria za Domem Strzeleckim zostaje rozbudowana – powstaje w ten sposób palmiarnia o kubaturze 3180 metrów sześciennych i kopule o wysokości 13,1 m., do której pierwsze rośliny zostają sprowadzone z Włoch.