Siewca) nawiązywała do idei „siewcy pokoju”, który miał symbolizować połączenie narodu żydowskiego z własną ziemia i odnową Ziemi Izraela. Pomimo pragnienia utrzymywania pokoju z arabskimi sąsiadami, współżycie od samego początku nie układało się zgodnie. Arabowie nie ustępowali ze sprzedanej ziemi, i pierwsi mieszkańcy kibucu byli zmuszeni utrzymywać się z bardzo niewielkiej działki. Mieszkali w namiotach, cierpieli od komarów z pobliskich bagien, chorób, ubóstwa i nędzy. Trudne warunki życia i brak podstaw ekonomicznych były przyczyną zniechęcenia i wyjazdu niektórych mieszkańców. Do kolejnych poważnych trudności doszło podczas arabskiego powstania w Palestynie (1936–1939). W maju 1936 roku doszło do wielokrotnych podpaleń pól należących do kibucu Miszmar ha-Emek. Podjęto także próbę podpalenia sąsiedniego lasu. W maju Arabowie zniszczyli także 2 tys. drzew owocowych należących do moszawy Jokne’am, a w sierpniu tego samego roku zastrzelili dwóch strażników. Atakowano także sąsiedni kibuc Ha-Zore’a.