W 1937 roku Żydzi rozpoczęli ekspansję w głąb masywu wzgórz Wyżyny Menassesa. Jako pierwszy powstał położony na zachód od Miszmar ha-Emek kibuc En ha-Szofet. Niemal natychmiast po powstaniu stał się on celem arabskich ataków. Od 1938 roku w miejscu zwanym Dżo’ara powstała główna baza szkoleniowa żydowskiej organizacji paramilitarnej Hagana. Lokalizacji tej sprzyjało izolowane położenie, odległe od osad ludzkich i stosunkowo niewielka obecność brytyjskich sił w okolicy. Bardzo szybko powstała tutaj szkoła oficerów i instruktorów wojskowych Hagany. W latach 1938–1948 przeszkolenie przeszło ponad tysiąc oficerów, którzy później tworzyli podstawy Sił Obronnych Izraela. W 1939 roku założono położony bardziej na zachodzie kibuc Dalijja, a w 1941 roku położony na północy kibuc Ramat ha-Szofet. Większość okolicznych gruntów była położona na stromych zboczach wzgórz, była słaba i pokryta grubą warstwą kamieni, przez co nie nadawała się do działalności rolniczej. Pionierzy początkowo oczyszczali niewielkie kawałki ziemi, na których tworzyli ogródki warzywne. Rozwijano także rzemiosło. Podczas II wojny światowej Brytyjczycy przystąpili do formowania żydowskich kompanii szturmowych Palmach. W kwietniu 1942 roku w kibucu Miszmar ha-Emek rozpoczęto pierwszy kurs sabotażu dla komandosów Palmach.