Początki istnienia kibucu były niezwykle ciężkie. Niewielka ilość ziemi była bardzo słabej jakości i wymagała pilnego osuszenie bagien. Brakowało również drogi prowadzącej do kibucu, a podczas zimy dojazd praktycznie był niemożliwy - okolica zamieniała się w wielkie błota. Wszystko to wpływało na pogorszenie warunków życia, przyczyniając się do licznych chorób i zniechęcając pionierów. W rezultacie ich liczba szybko spadła z 80 do zaledwie 12 osób (pozostali przenieśli się tymczasowo do pobliskiej Afuli). Na początku 1929 roku amerykański filantrop John D. Rockefeller Jr. zaplanował wizytę na stanowisku archeologicznym w Megiddo. Grupa z Afuli zawarła wówczas porozumienie z Żydowskim Funduszem Narodowym, i dzięki wsparciu finansowemu wybudowali drogę przebiegającą wzdłuż południowej krawędzi Doliny Jezreel. Prowadziła ona przy kibucu Miszmar ha-Emek oraz wzgórzu Tell Megiddo, umożliwiając dojazd od strony portowego miasta Hajfa. Poprawiło to sytuację kibucu, umożliwiając jego dalszy rozwój. W rejonie narastał jednak konflikt izraelsko-arabski, który był szczególnie silnie odczuwany w tej południowo-zachodniej części Doliny Jezreel.