Arabowie z tutejszych wiosek Abu Szusza, al-Ghubaja at-Tahta i al-Ghubaja al-Fauka zdecydowanie odmawiali sprzedaży ziemi organizacjom syjonistycznym, oraz byli wrogo nastawieni wobec powstających w okolicy żydowskim osadom. Podczas arabskich zamieszek w Palestynie w 1929 roku, kibuc Miszmar ha-Emek został zaatakowany przez grupę około 200 Arabów. Kibuc ocalał jedynie dzięki interwencji brytyjskiej policji mandatowej, która zmusiła jednak mieszkańców do opuszczenia kibucu do czasu uspokojenia się sytuacji. Po dziesięciu dniach powrócili oni do zniszczonego kibucu - spalono stodołę oraz rozkradziono zapas drewna. Wydarzenia te wzbudziły dużo emocji i wzbudziły publiczną debatę nad bezpieczeństwem żydowskiej społeczności w Mandacie Palestyny. Pionierzy rozpoczęli wtedy budowę systemu obronnego - wieży obserwacyjnej i palisady obronnej. Dzięki temu, podczas arabskiego powstania w Palestynie (1936–1939) napastnicy mogli zaszkodzić jedynie okolicznym uprawom rolnym (w maju 1936 r. wielokrotnie podpalano okoliczne pola oraz las), sam kibuc oraz jego mieszkańcy byli bezpieczni. W konsekwencji tych wydarzeń, żydowska organizacja samoobrony Hagana podjęła decyzję o utworzeniu własnej bazy szkoleniowej, by podnosić kwalifikacje swoich kadr dowódczych.