„Fachtagungen”, najpierw w Weimarze, potem w Naumburgu. Spotkania te zaowocowały założeniem przez Jaegera w 1924 roku towarzystwa Gesellschaft für antike Kultur, a w 1925 czasopisma Die Antike: Zeitschrift für Kunst und Kultur des klassischen Altertums (1925–36).

29 grudnia 1931 poślubił Ruth z domu Heinitz, z którą doczekał się jednego dziecka.

W 1934 roku Werner Jaeger wykładał na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. W 1936 roku powołano go na Uniwersytet w Chicago, w tym samym roku na własne życzenie zwolnił się z pruskiej służby państwowej i wyemigrował z drugą żoną oraz czwórką dzieci do Stanów Zjednoczonych. Powodem emigracji były: brak miejsca dla badaczy o niezawisłych poglądach i brak perspektyw na powstanie ruchu bazującego na humanistycznych wartościach antyku oraz żydowskie pochodzenie drugiej żony. Swoją zawoalowaną dezaprobatę Werner wyraził w Humanistische Reden und Vortraege [Humanistyczne mowy i wykłady] (1937) oraz w książce Demosthenes. Przesłania Jaegera zostały w pełni zrozumiane w niemieckich kręgach uniwersyteckich, a nazistowscy naukowcy nie szczędzili mu ostrego ataku. W Stanach Zjednoczonych w latach 1936–1939 pracował jako profesor zwyczajny na Uniwersytecie w Chicago.