Czynią one pisanie tego typu wierszem niezwykle skomplikowanym, a sam wiersz ze względu na przewagę daktyli nad spondejami – monotonnym.
Styl i język mały|Chrystus Pantokrator. Mozaika z San Apollinare Nuovo. Rawenna. VI w. Styl Nonnosa charakteryzuje się obfitością epitetów. W tekście rzadko występują rzeczowniki bez epitetu, a często jednemu rzeczownikowi towarzyszą dwa, a nawet trzy epitety, przy czym w funkcji przymiotników występują imiesłowy, które wraz z określeniami zajmują cały wiersz. Najczęściej epitety są umieszczane przed rzeczownikami, a wiersze mają na początku dwa epitety i rzeczownik na końcu. Porównań używa Nonnos bardzo oszczędnie, natomiast lubuje się w asonansach, aliteracjach i wszelkich efektach dźwiękowych.
Wpływ Nonnosa Szereg poetów V i VI wieku czerpało od Nonnosa nie tylko sformułowania ale i technikę wersyfikacyjną: Pamprepios, Chrystodor z Koptos, Jan z Gazy, Agatiasz Scholastyk, Kolutos, Muzajos. Ostatnim poetą piszącym heksametrem nonniańskim był tworzący w VII wieku Jerzy Pizydes.