System wersyfikacyjny Nonnosa Zanik iloczasu w języku greckim poczynając od IV wieku spowodował, że dotychczasowy heksametr iloczasowy z dynamicznym akcentem i prawie bez różnic iloczasowych w głoskach akcentowanych i nieakcentowanych (prawie gdyż w istocie głoski akcentowane były wymawiane minimalnie dłużej) upodabniał się do prozy, i to nierytmicznej. Próbując temu przeciwdziałać, Nonnos podjął starania, by akcent wierszowy uzgodnić z wyrazowym, to jest tak dobierać wyrazy, by sylaby metrycznie długie były zarazem sylabami akcentowanymi. Powodowało to wiele ograniczeń w budowie heksametru. Między innymi syllaba biceps (długa pokrywająca się z dwiema krótkimi) musiała być wypełniona zgłoską akcentowaną, stąd przy cezurze męskiej, między dwoma stykającymi się stopami leży u Nonnosa zawsze biceps dwuzgłoskowa. Poeta stale akcentuje przedostatnią zgłoskę wiersza. Wiersze z cezurą męską uzupełnia o dodatkową cezurę po 4. longum (dawna sylaba długa, odtąd również akcentowana). Nie dopuszcza końca wyrazu po 5. longum. Wyklucza spondej w piątej stopie, jak i następstwo po sobie dwóch spondejów, chyba że przedzielonych cezurą męską. Specjaliści naliczyli 19 tego typu rozmaitych ograniczeń.