W pracach badawczych i publikacjach podejmowała trzy ścieżki: analizę średniowiecznych źródeł historycznych, historię etnografii polskiej i metod pracy jej przedstawicieli oraz odtworzenie obrazu przemijającej kultury wsi w z zachowaniem regionalnej specyfiki. Już przed wojną, a po studiach, dwukrotnie była z ojcem na Międzynarodowym Kongresie Historyków we Francji i Szwaj­carii. Po wojnie uczestniczyła w międzynarodowych kongresach antropologów i etnologów w Moskwie, Paryżu, Chicago i Zury­chu. W 1973 podczas IX Kongresu Nauk Antropologicznych i Etnologicznych w Chicago była jedną z jego honorowych przewodniczących. Brała udział w międzynarodowych konferencjach związanych z dzia­łalnością Międzynarodowej Komisji do Badania Kultury Ludowej Karpat i Bałkanów oraz pracach redakcyjnych nad czasopismami „Demos” (od 1957) i „Carpatica”. Przez 4 miesiące prowadziła badania w Paryżu i uczestniczyła w życiu uniwersyteckim. Od 1971 należała do Conseil d'Administra­tion Międzynarodowego Towarzystwa Etnologii i Folkloru (SIEF). Podczas międzynarodowego kolokwium poświęconego folklorowi Europy w Belgii w 1975 była podkomisarką z ra­mienia polskiego komitetu imprezy. Występowała z referatami na konferencjach w ZSRR, Cze­chosłowacji, Bułgarii, Jugosławii, Francji, Rumunii, Węgrzech, Nie­mczech, USA.