thumb|Struktura wielkiego pęku thumb|Wielki pęk atmosferyczny powstały w wyniku uderzenia protonu o energii 1 TeV w atmosferę 20 km nad powierzchnią Ziemi. Symulacja wykonana za pomocą pakietu AIRES

Wielki pęk atmosferyczny – kaskada cząstek i fotonów powstająca w atmosferze Ziemi, wywołana pojedynczą cząstką promieniowania kosmicznego o dużej energii, rzędu 1012 eV i większej.

Historia Występowanie wielkich pęków atmosferycznych po raz pierwszy było stwierdzone przez Pierre'a Augera w roku 1938. Wraz ze swoimi współpracownikami rozstawił on detektory cząstek naładowanych w pewnej odległości. Okazało się, że występowała koincydencja rejestracji zliczeń w licznikach, co oznacza, że do liczników cząstki docierały w tym samym czasie. Koincydencja ta nie zależała praktycznie od odległości pomiędzy licznikami w zakresie od pięciu do 300 m (na zwiększenie tej odległości nie zezwalały warunki techniczne pomiaru).