Auger wyciągnął stąd wniosek, że cząstki docierające równocześnie do powierzchni Ziemi na tak dużym obszarze, muszą mieć to samo źródło – są skutkiem wtargnięcia do atmosfery jednej wysokoenergetycznej cząstki promieniowania kosmicznego.
Rozbudowa aparatury pozwoliła stwierdzić, że koincydencje występują również po rozstawieniu liczników w odległości 1 km i większej.
Źródła wielkich pęków atmosferycznych Źródłem wielkiego pęku jest zazwyczaj proton, cząstka alfa lub kwant γ. Energia cząstek inicjujących kaskadę jest tak duża, że wszystkie one poruszają się praktycznie z prędkością światła w próżni. Liczba cząstek promieniowania kosmicznego o określonej energii zależy od wartości ich energii. Zakres energii cząstek decyduje o tym czy stanowią plazmę galaktyczną, czy dotarły do detektora z bardziej odległych obszarów. Przynależności do jednej z tych dwu faz promieniowania kosmicznego nie można jednoznacznie rozstrzygnąć w zakresie energii 1017−1019 eV. Przed rokiem 1993 zarejestrowano kilkaset kaskad o energiach 1019 eV, zaś największe energie jakie można było wówczas rejestrować to 1020 eV. W przestrzeni kosmicznej na 1 cm2 pada 1 taka cząstka na kilkaset tysięcy lat.