Zarejestrowanie ich byłoby praktycznie bardzo trudne, gdyby nie to, że wywoływana przez pojedynczą cząstkę kaskada obejmuje obszar wielu kilometrów kwadratowych.

Przypuszcza się, że cząstki te powstały najprawdopodobniej w wybuchach supernowych, akrecji materii na czarną dziurę i innych gwałtownych procesach gwiazdowych zarówno w naszej galaktyce, jak i w źródłach pozagalaktycznych.

Rozwój i skład wielkiego pęku Tradycyjnie cząstki powstające w wielkim pęku dzieli się na składową twardą i składową miękką.

Składowa miękka, zwana również kaskadą elektromagnetyczną, to kwanty promieniowania elektromagnetycznego, elektrony i pozytony. Źródłem fotonów jest głównie promieniowanie hamowania elektronów i pozytonów w polu elektrycznym jąder powietrza, a źródłem elektronów i pozytonów jest proces tworzenia par, który przy tych energiach fotonów jest dominującym procesem utraty energii przez foton. Jak widać każdy akt tworzenia pary zwiększa liczbę cząstek o dwie, a każdy przypadek promieniowania hamowania, powoduje powstanie jednego fotonu. Powstające fotony i elektrony mają energię wystarczające do produkcji kolejnych cząstek.