Od początku widział, że Hitler był człowiekiem, który mógł porywać tłumy; że był demagogiem, potrzebnym do zdobycia masowego poparcia dla jego tajnej armii. Z kolei partii, takiej jaką zamierzał stworzyć Hitler, były potrzebne takie brutalne postacie jak Röhm:
Röhmowi Hitler wydał się przede wszystkim skutecznym propagatorem, mającym przyciągać do jego organizacji nowych zwolenników. W 1922 roku wyraził się o Hitlerze: „Musimy wykorzystać jego niewątpliwie olbrzymią siłę uderzeniową. Ale jego bagaż podróżny jest dość lekki, a wzrok nie sięga poza granice Niemiec. W stosownym momencie odstawimy Hitlera na bocznicę”. We własnym mniemaniu Röhm łączył w sobie żołnierza i polityka. Röhm stał się najważniejszą postacią DAP, ponieważ dysponował pieniędzmi i magazynami broni należącymi do partii. Znał wielu arystokratów i bawarskich polityków, a dodatkowo stała za nim potęga oddziałów paramilitarnych, które szybko rozbudowywał. Udostępniał wojskowe obiekty do ćwiczeń. Zgromadził arsenał broni i ukrył go tak dobrze, że nie odnalazły go alianckie komisje. W 1935 roku ten arsenał pokrył ok. 30% zapotrzebowania Wehrmachtu na broń. Był nazywany „królem karabinów maszynowych”.