Louis Lavelle [czyt. lawẹl] (ur. 15 lipca 1883 w Saint-Martin-de-Villeréal, zm. 1 września 1951 w Parranquet) – francuski filozof, przedstawiciel „Filozofii ducha”, profesor w Collège de France i na Sorbonie oraz wykładowca na uniwersytetach w Niemczech, Włoszech, Szwajcarii, Belgii i Holandii.

Życiorys Urodził się 15 lipca 1883 w Saint-Martin-de-Villeréal (w krainie Périgord, w północnej Akwitanii) jako syn nauczyciela i właścicielki drobnego gospodarstwa. Studiował filozofię w Lyonie, gdzie szczególny wpływ na młodego Lavelle’a wywarł jeden z jego nauczycieli – Arthur Hennequin, który zafascynował go francuską wersją kantyzmu, skoncentrowaną na doświadczeniach wewnętrznych. Pod jej wpływem (ale i w opozycji do niej) Lavelle stworzył własną koncepcję filozoficzną. Podczas pobytu w Lyonie poznał Jeana Naberta – późniejszego głównego przedstawiciela „filozofii refleksji”. Po ukończeniu studiów, od 1906 nauczał w liceach (w kilku francuskich miastach). Uczęszczał jednocześnie na wykłady Octavego Hamelina i Henriego Bergsona w Paryżu.