W 1909 zdobył uprawnienie do nauczania filozofii (agrégation). Podczas I wojny światowej służył jako żołnierz armii francuskiej. Spędził blisko 2 lata w niewoli niemieckiej, gdzie organizował polowy uniwersytet. W roku 1922 otrzymał stopień doktora, po przedłożeniu Léonowi Brunschvicgowi dwóch prac: „Wizualna percepcja głębi” (La Perception visuelle de la profondeur) oraz „Dialektyka wrażliwego świata” (La Dialectique du monde sensible).

Od 1930 pisywał regularne felietony filozoficzne na łamach pisma „Czas” (Le Temps).

W latach 1932–1934 był wykładowcą na Sorbonie, a następnie ponownie nauczał w liceach. W 1941 objął katedrę filozofii w Kolegium Francuskim (Collège de France). Razem z René Le Sennem współredagował od 1934 serię książkową pod nazwą ,,Filozofia Ducha" (Philosophie de l’Esprit). Z okazji powstania tej serii, wspólnie opublikowali manifest w „Międzynarodowym Przeglądzie Filozoficznym” (Revue Internationale de Philosophie z 15 października 1939 r.), będący reaktywacją francuskiego spirytualizmu.