Poczynając od 1930 Lavelle zaczął opracowywać i wydawać felietony w formie książkowej i w układzie tematycznym, nie chronologicznym. Zatytułował je „Kroniki Filozoficzne” (Chroniques Philosophiques). Na kroniki składają się: „Ego i jego przeznaczenie” (Le Moi et son destin), „Filozofia francuska między dwiema wojnami” (La Philosophie française entre les deux guerres), „Moralność i religia” (Morale et religion), „Panorama doktryn filozoficznych” (Panorama des doctrines philosophiques), „Psychologia i duchowość” (Psychologie et spiritualité), Nauka (Science), Estetyka (Esthétique) oraz Metafizyka (Métaphysique).
Za namową Bernarda Grasseta, pisarza i wydawcy, Lavelle od 1933 rozpoczął wydawanie pism (esejów) o charakterze moralnym, które przyniosły mu dość duży rozgłos. Między innymi takie tytuły jak: „Samoświadomość” (La Conscience de soi, 1933), „Błąd Narcyza” (L’Erreur de Narcisse, 1939), „Zło i cierpienie” (Le Mal et la souffrance, 1940), „Słowo Pisane” (La Parole et l’écriture, 1947), „Moce jaźni czterech świętych” (Les Puissances du moi a Quatre Saint, 1948). Ostatnie z nich ukazało się w polskim przekładzie Janiny Kossakowskiej, pod tytułem Przyjaciele Boga i ludzi, PAX, 1963.