Myślą przewodnią jego filozofii jest dążenie do osiągnięcia „pełni duchowej”, uzyskania świadomości pewności absolutu – stopienia się z absolutnym Aktem. Oryginalność filozofii Lavelle’a stanowi fakt, że w przeciwieństwie do rozkwitających wówczas nurtów, rozwinęła się ona w ogólną teorię bytu, którego pełnia może być osiągalna dla każdego człowieka, pod warunkiem wdrożenia rygorystycznej metody refleksyjnej. Jest to zatem filozofia o wydźwięku optymistycznym, zarówno pod względem poznawczym, jak metafizycznym i moralnym.
We wspomnianym wcześniej manifeście ruchu Philosophie de l’Esprit Lavelle wraz z Le Senne’em zachęcali do obrony zagrożonej duchowości człowieka. Obronie tej miały służyć poszukiwania filozoficzne, polegające na:
1. Wznoszeniu się ponad poziom bezpośrednio danych przedmiotów i przeciwstawionemu im „ja” (samemu w sobie), a następnie kierowaniu się ku absolutowi, bez względu na to w jaki sposób pojmowanemu (A. akt pierwotny, w którym wszyscy uczestniczymy, B. tajemnica, C. ognisko wartości)
2. Respektowaniu odrębnego charakteru każdej propozycji filozoficznej (mającej ten sam co autorzy cel fundamentalny – dotarcie do absolutnej prawdy, przeciwstawionej ograniczeniom naukowego obrazu świata) i działania, mającego służyć wykrystalizowaniu się takiej propozycji