3. Stwarzaniu poczucia duchowej jedności wśród ludzi, zajmujących się uprawianiem „duchowej filozofii”.

Powrót do metafizyki (Byt – Akt) Cała konstrukcja filozofii Lavelle’a zmierza z jednej strony do uchwycenia w najgłębszych warstwach świadomości podstawy autonomii jednostki (źródło osobowego „ja-podmiotu”), z drugiej zaś do ujawnienia nieredukowalnej i niezaprzeczalnej obecności zasady i źródła wszystkiego co istnieje, a więc bytu. Lavelle uważał, że pojęcie bytu jest logicznie pierwotne (pierwsze, wcześniejsze niż „ja”), usiłując wykazać tę pierwotność w czterech aspektach: językowym, ontologicznym, aksjologicznym i najważniejszym jego zdaniem – empirycznym. W aspekcie empirycznym byt jest pierwotny, gdyż poczucie obecności ogarniającego zewsząd bytu jest najbardziej elementarnym, nieredukowalnym doświadczeniem – wcześniejszym niż jakakolwiek refleksja.

Pierwotnym obszarem badań jest zdaniem Lavelle’a poszukiwanie jednościowej zasady bytu, jednak cała jego filozofia jest de facto stałym poruszaniem się pomiędzy ustalaniem logicznej pierwotności bytu a relacji łączącej podmiot z całością bytu.