Ich transport został przywieziony jesienią 1943 roku, ku konsternacji zarządu obozu, który nie wiedział, co z nimi zrobić, po siedmiu tygodniach odesłał ich do innego obozu na terenie III Rzeszy.
Sytuacja jeńców była zróżnicowana. Jeńcy angielscy początkowo znajdowali się w trudnej sytuacji, jednak z czasem zaczęli otrzymywać paczki z Międzynarodowego Czerwonego Krzyża. Jeńcy z Wielkiej Brytanii prowadzili chór, teatr i zespoły jazzowe, uprawiali aktywność fizyczną. Jeńcy radzieccy nie byli chronieni przez konwencje genewskie i nie otrzymywali paczek z żywnością. Wszystkich jeńców kierowano do budowy stacji kolejowej Toruń Kluczyki.
Do wkroczenia wojsk radzieckich przez obóz przeszło ok. 55 tys. jeńców, z czego zmarło około 10–15 tysięcy z nich. Większość ofiar stanowili jeńcy radzieccy, ich liczba została oszacowana na ok. 21 tys. Zmarli z wycieńczenia jeńcy z ZSRR byli chowani na cmentarzu w Małej Nieszawce oraz przy drodze wylotowej w kierunku Bydgoszczy i Poznania.
Według relacji północno-wschodnia część obozu została podpalona w styczniu 1945 roku.