Historia Według Wojny peloponeskiej Tukidydesa Spartanie w trakcie II wojny peloponeskiej (431–404 p.n.e.) usiłowali spalić Plateje za pomocą płonącego chrustu zmieszanego ze smołą i siarką. Miasto uratował ulewny deszcz, który zgasił ogień. Z kolei Beoci podczas użyli prymitywnych miotaczy ognia – wydrążonych belek, które wsuwali częściowo wewnątrz umocnień, a następnie przed otworem umieszczali kocioł z żarzącym się węglem, siarką i smołą i kierowali na niego silny strumień powietrza uzyskiwany za pomocą wielkich miechów. Powstający ogień przedostawał się przez rurę do wewnątrz, co zmusiło obrońców do ucieczki.

Eneasz Taktyk w IV wiek p.n.e. w rozdziale 35 podręcznika Obrona oblężonego miasta zalecał niszczenie wrogich obozów za pomocą płonących worków wypełnionych smołą, siarką, pakułami, gumą z drzewa kadzidłowego i trocinami. W tym samym czasie Wegecjusz doradzał, by przygotowywać się do oblężenia gromadząc różne materiały łatwopalne do podpalenia machin nieprzyjaciela (księga IV,8). W rozdziale 18 opisał wystrzeliwane wiązki płonących prętów zwane malleoli oraz płonące strzały falarica, których żelazny grot wyposażony był w tuleję wypełnioną palnymi materiałami (siarką, żywicą, smołą i pakułami nasyconymi oliwą).