W maju 1897 roku L. Andriejew niespodzianie z powodzeniem zdał egzaminy państwowe na uniwersytecie; i, chociaż jego dyplom okazał się tylko drugiego stopnia i dawał tytuł nie „kandydata”, lecz „prawdziwego studenta”, wystarczyło to zupełnie, by rozpocząć karierę adwokacką: wkrótce zapisał się jako asystent przysięgłego pełnomocnika przy moskiewskim adwokacie J.W. Liwiensonie moskiewskiego sądowego okręgu, występował jako obrońca w sądzie do 1902 r. i odnosił się do tej działalności bardzo poważnie.
„Stykanie się z drukarskim rzemiosłem” polegało z początku na tym, że Andriejew dostarczał do „Działu informacji” gazety „Русское слово” groszowe materiały po kilka linijek: „Izba bojarów Romanowów otwarta w takich a takich dniach”...
Niespodzianie otrzymał propozycję pracy od znajomego adwokata jako sądowy reporter w gazecie „Московский вестник” do pisania reportaży „Z sądowej sali”. I po upływie kilku dni po propozycji o współpracy, Andriejew przyniósł do redakcji swoje pierwsze sądowe sprawozdanie. „Ono było napisane dobrym językiem literackim, bardzo żywo... Nie było żadnego szablonowego wstępu o tym, że wtedy-to odbywało się posiedzenie, lecz po prostu zaczynał się akt oskarżenia, przedstawiony w charakterze opowiadania” – przypominał sobie współpracownik „Московского вестника”.