U Inków piorun (Illapa lub Ilyapa) był przedmiotem czci. W przypadku długotrwałego braku deszczu zanoszono modły do niego o zesłanie deszczu dla zapewnienia urodzajuS. Śliwa, Religie rodzime Ameryki, w: Zarys dziejów religii, s. 233.. Dawni Słowianie byli przekonani, iż uderzenie pioruna podczas burzy otwiera co roku nową fazę wegetacyjną – wiosnęA. Gieysztor, Mitologia Słowian, WAiF, Warszawa 1982, s. 84.. Obowiązywał też zakaz kąpania się do pierwszej wiosennej burzy lub do pierwszego grzmotu po letnim przesileniu słońcaL.J. Pełka, Polska demonologia ludowa, Iskry, Warszawa 1987, s. 89.. Fenicjanie wierzyli, że wstrząs wywołany uderzeniem pioruna umożliwił zwierzętom śpiącym w nasiennych powłokach, obudzenie się do życiaZa: Eusebios, Praeparatio evangelica, I, 10, PG 21, kol. 75. [W:] Praeparatio evangelica – napisane w latach 312–322 – Euzebiusz powołuje się na Fojnikika, dzieło napisane ok. roku 100 n.e. przez Filona z Byblos, który korzystał z fenickiego pisarza o imieniu Sanchuniaton..