Xhevat Lloshi sądzi, że kodeks przybył nie z Patmos lecz z BallshX. Lloshi, Rreth ALFABETIT Të Shqipes (Logos-A, 2008), s. 94.. Od roku 1356 kodeks przechowywany był w katedrze św. Marii na górze św. Grzegorza w Berat, skąd pochodzi nazwa kodeksu — Beratinus.
Rękopis został opisany przez Anthymusa Alexoudi, prawosławnego metropolity z Beratu, w roku 1868. Alexoudi był zdania, że rękopis sporządzony został ręką Jana Chryzostoma. O publikacji tej dowiedział się Louis Duchesne i polecił zbadanie rękopisu dla Pierre Battifola. Battifol odwiedził Berat w 1875 roku i od tej chwili rękopis stał się znany dla świata naukowego. Tekst kodeksu opublikował Pierre Batiffol w 1886 roku. Batiffol zbadał też i opisał dwa inne rękopisy, m.in. pisany minuskułą purpurowy Codex Beratinus 2P. Batiffol, Les manuscrits grecs de Berat d'Albanie et le Codex Purpureus Φ, Paris 1886, s. 16-19..
Siglum Φ nadane zostało kodeksowi przez Oskara von Gebhardta ze względu na zaobserwowanie podobieństw tekstualnych do rodziny Ferrara (minuskuły 13, 69, 124, 346). Kodeks jednak reprezentuje tekst bizantyjski. C.R. Gregory w 1908 roku oznakował go symbolem 043.